Na włóczęgę już wyruszyć przyszła pora. Em E7 Am
Las nas goni śpiewem ptaków, szumem drzew. B7 Em
I wołają nas już pola i jeziora. Em E7 Am
Zeszłoroczny nasz wesoły pomnąc śpiew. B7 Em

Ludzie mają swoje sprawy, ludzie lubią się bogacić. E7 Am
Pełne brzuchy mają, chcą mieć pełen trzos. D7 G-B7
A ja gonię, a ja gonię swe marzenia. Em E7 Am
Szczęścia szukam, gdzie kaczeńce i gdzie wrzos. B7 Em

Tym, co iść nie lubią, mówię: do widzenia,
Za dni kilka, może znów powrócę tu.
Idę w świat, by tam dogonić swe marzenia.
Aby spełnić kilka swoich złotych snów.

Więc z dziewczyna swą pod rękę,
I z gitarą, i z piosenką...
Precz mi troski, przecz przykrości, słońce świeć!
Idę gonić, idę gonić swe marzenia...
I spokoju szukać pośród starych drzew...

Tak, to proste, że i gadać szkoda czasu.
Lepiej plecak wziąć i iść przed siebie wprost.
Szukać wiatru i zapachu szukać lasu.
Jak najdalej zadymionych wielkich miast.

Zrozum bracie, tak to trzeba.
Łóżkiem trawa, dachem drzewa
Z wiatrem biegać i z ptakami śpiewać w glos.
Trzeba gonić, trzeba gonić swe marzenia.
A nie czekać ile trosk przyniesie los.