W Gniedomkniętym Coknie noc
PodpatrEmuje twoje Am7sny,
W Gniedomkniętym Coknie noc,
Siedzę, pEmatrzę jak ty Am7śpisz
GNie wiem, skąd ta irAm7onia
Która Bmnie pozwala Am7mi
CNazywać rzeczy wprost, lecz

Ref.
GNasza miłCość, Gnasza miłAm7ość, Gnasza miłCość
Ma Bm7to do siebie, Am7że
GZnikCa, Emunosi ją wiAm7atr, GznikCa, Bm7unosi ją wiAm7atr,
Am9Może kiedyś, Ckto to wie,
GPrzyjdzie Dznów taka Gnoc.

Znów zapalasz papierosa
I próbujesz ukryć łzy,
A ja nie wiem, nie pamiętam tego,
Co powiedzieć chciałem ci
Są takie słowa, wierzę,
Co sprawiłyby, że
Byłoby łatwiej, lecz

Ref.
Nasza miłość, nasza miłość, nasza miłość
Ma to do siebie, że
Znika, unosi ją wiatr, znika, unosi ją wiatr,
Może kiedyś, kto to wie,
Przyjdzie znów taka noc.

Wspomnienia moje płyną do ciebie w letnią noc,
A listy moje cicho na wiatru skrzydłach mkną,
I mleczarz, tramwaj, znów ranek taki sam,
Jak każdy dzień, każda noc, każda noc w tym mieście

Więc powiedz,
Czy odważysz się,
Czy odnajdziesz w kalendarzu
Niewykorzystany dzień,
Widać tak nam pisane, że musimy być
Zawsze w pół drogi, lecz

Ref.
Nasza miłość, nasza miłość, nasza miłość
Ma to do siebie, że
Znika, unosi ją wiatr, znika, unosi ją wiatr,
Może kiedyś, kto to wie,
Przyjdzie znów taka noc.